Vieną šeštadienio rytą rugpjūčio pabaigoje aš, Rūta, šešiasdešimt septynerių metų moteris iš Panevėžio
Margaret stovėjo tarpduryje, rankas sunėrusi ant krūtinės. Jos veidas buvo ramus, tačiau akys išdavė pyktį.
„Pone Caldwellai, prašau, tik nepykite ant manęs“, – tyliai pasakė Lena. – „Aš niekada neprašiau jų vadinti
Nico ir Noah pakėlė rankutes į Leną, o ji akimirksniu nutilo. Jos veide pasirodė tokia baimė, kokios
— Skôr než mi vyčítate, že neробím, spomeňte si, kto vás nechal bývať vo svojom byte, — povedala Alena pokojne.
Do útulku sme išli s jasným rozhodnutím. Jeden pes. Žiadne výjimky. Tak sme sa to dohodli doma, pri kuchynskom stole.
Niektoré veci sa opakujú tak dlho, že ich už ani nevnímame. Jedna z nich je veta: „Veď pomôžem, keď mi povieš.
Súrodenci sú prvými priateľmi, ktorých nám život dáva. No s rokmi sa z nich stávajú cudzinci.
Bol sivý utorkový deň v Žiline. Dážď tíško bubnoval na okno. Chůvička škrabkala na kuchynskej linke.